07/03/2026
ပြတင်းပေါက်နားမှာ ငိုင်တိုင်တိုင် ထိုင်နေမိတယ်။ကော်ဖီခွက်ထဲက အငွေ့တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီ။
တစ်ချိန်က ငါဟာ လူတွေဆီက အချစ်တွေ ၊နားလည်မှုတွေ နဲ့ဂရုစိုက်မှုကို တောင်းတခဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ "ငါ ဒီလောက်ထိ ချစ်ပြရင် သူတို့လည်း ပြန်ချစ်မှာပါ" ဆိုတဲ့ အဲ့ဒီအရူးအမူး မျှော်လင့်ချက်လေးတွေက ငါ့ကို ဘယ်လောက်ထိ နာကျင်စေခဲ့လဲဆိုတာ အခုတော့ အသက်ရှူရတာတောင် မောလာလောက်အောင် ခံစားရတယ်။
ငါ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို အတင်းအဓမ္မ ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်ရသလိုပဲ။ အဲ့ဒါက "မျှော်လင့်ချက်" ဆိုတဲ့ အရာပဲ။
ငါ အခုထိ ခေါင်းထဲမှာ ပြန်မြင်ယောင်နေသေးတယ်။
ငါ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်နေခဲ့တဲ့ သူတွေရဲ့ အေးစက်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို။ ငါ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မလိုလားခဲ့တဲ့ သူတွေဆီက အသိအမှတ်ပြုမှု ရဖို့ ငါ ဘယ်လောက်တောင် ရူးမိုက်ခဲ့လဲ။ အဲ့ဒီနေ့တွေက ငါ့အတွက်တော့ အမှောင်ကျဆုံးနေ့တွေပါပဲ။
ငါ့မျက်ရည်တွေ ကျမလာတော့ဘူး။ ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ မျက်ရည်တောင် ခန်းသွားတာမျိုး ရှိတယ်တဲ့။ ငါ အခု အဲ့ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်။
ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြင်လိုက်တယ်။
ငါ့စိတ်ကို ငါ ဓားနဲ့ ခွဲစိတ်လိုက်သလိုပဲ။ တစ်စစီ ဖြစ်သွားတဲ့ ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို အသေအချာ ပြန်ကောက်သိမ်းရင်း ငါ့ကိုယ်ငါ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
"နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ကိုမှ မမျှော်လင့်တော့ဘူး။"
ဒီစကားက ဘယ်လောက်ထိ ကြေကွဲဖို့ကောင်းလဲ။
"တောင်းတခြင်းတွေကို ရပ်လိုက်ပြီ"ဘယ်သူ့ဆီကမှ မေတ္တာမမျှော်လင့်တော့သလို၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကိုမှလည်း အခုလို မလိုချင်တော့ဘူး။ ငါ့ကမ္ဘာထဲက လူတွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်လိုက်သလိုပဲ။
"အထီးကျန်ခြင်းကို လက်ခံလိုက်ပြီ"အရင်က အထီးကျန်မှာကို ကြောက်လို့ လူတွေနောက် ပြေးလိုက်ခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲ့ဒီအထီးကျန်ခြင်းက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အဖော်ဖြစ်သွားပြီ။
"မီးခိုးငွေ့တွေလို ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အိပ်မက်တွေ"ငါ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေ၊ ငါဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ အနာဂတ်တွေ အားလုံးကို ငါ့လက်နဲ့တင်ပဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။
ငါ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို ပြန်ကြည့်တယ်။ မှန်ထဲက လူသားက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ထူးခြားသွားတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အရင်ကလို တောက်ပနေတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ မရှိတော့ဘူး။ အဲ့ဒီအစား အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့၊ ဘာကိုမှ မတောင်းဆိုတော့တဲ့ အကြည့်မျိုးပဲ ရှိတော့တယ်။
ဒီလိုနဲ့ ငါ့စိတ်ကို ငါ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ လှပတဲ့ အိပ်မက်တွေမက်ဖို့ထက်၊ မနက်ဖြန်တွေမှာ နာကျင်မှုနည်းအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာရံထားလိုက်တဲ့ တံတိုင်းတစ်ခုလိုမျိုးပေါ့။
ဒီလမ်းကို လျှောက်ရတာ တကယ်တော့ အဆိပ်သောက်ရတာထက် ပိုနာကျင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့... နောက်ထပ် အထပ်ထပ် ဒဏ်ရာရမယ့် ကံကြမ္မာဆီကနေ ငါ လွတ်မြောက်သွားပြီလေ။
