ที่นี่กระบี่

22/08/2026

ถ้าย้อนกลับไปยุค 90…คุณเคยทำครบกี่ STEP? 📼🎶

สมัยนี้อยากฟังเพลง แค่พิมพ์ชื่อเพลงแล้วกดเล่น…ก็ได้ฟังทันที
แต่เด็กยุค 90 กว่าจะได้ฟังเพลงที่ชอบสักเพลง บางทีต้อง หาเหรียญ → วิ่งไปตู้โทรศัพท์ → หยอดเหรียญ → โทรขอเพลงกับดีเจ → รีบวิ่งกลับบ้าน → เตรียมเทป → นั่งเฝ้าหน้าเครื่องอัด → กด REC ให้ทันตอนเพลงขึ้น 😂

แล้วถ้าอยากร้องตามได้…ก็ต้องเปิด กดหยุด จดเนื้อเพลง เปิดใหม่ กดหยุดอีกที
บางคนถึงขั้นต้องไปซื้อ หนังสือเพลง และเก็บเงินซื้อ เทปหรือซีดีอัลบั้มที่ชอบ 💿❤️

กว่าจะได้ฟังเพลงหนึ่งเพลง…เหนื่อยกว่าสั่งเพลงใน Spotify วันนี้เยอะเลย 😆
แต่แปลกนะ…เพลงเหล่านั้นกลับเป็นเพลงที่เรา จำได้ทั้งเนื้อ ทั้งทำนอง และจำได้แม้กระทั่งว่าเคยฟังครั้งแรกที่ไหน

🎵 คำถามสำหรับคนยุค 90:
คุณเคยใช้ STEP ไหนบ้าง?
หรือมีวีรกรรมเกี่ยวกับการอัดเทป/ขอเพลงกับดีเจที่ยังจำได้จนถึงวันนี้?

เล่าให้ฟังหน่อย 👇 ใครมีเรื่องเด็ด มาแชร์กันค่ะ
#ยุค90 #เด็กยุค90 #เพลงยุค90 #เทปคาสเซ็ท #ความทรงจำยุค90 #เพลงที่คิดถึง

21/08/2026

สัญญาแห่งศิษย์–อาจารย์
กับการกราบลาครั้งสุดท้าย

ญาณวิถีแห่งบุญ จากพ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์ สู่หลวงพ่อจำเนียร และทอดต่อถึงพ่อท่านชัย ในความสัมพันธ์ที่กาลเวลาไม่อาจพรากให้เลือนหาย...

แม้ผู้เป็นครูจะจากไปแล้ว แต่คำสอนยังคงอยู่ แม้ร่างกายจะดับสลาย แต่สายธารแห่งศรัทธาและความกตัญญูยังคงไหลต่อจากรุ่นหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่ง ราวกับแสงประทีปที่ถูกส่งต่อจากมือครูสู่มือศิษย์ โดยไม่มีวันดับลง

เรื่องราวของ “พ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์” แห่งเมืองนครศรีธรรมราช กับ “หลวงพ่อจำเนียร สีลเสฏโฐ” แห่งวัดถ้ำเสือ จังหวัดกระบี่ คือหนึ่งในเรื่องราวที่สะท้อนความผูกพันระหว่างครูบาอาจารย์กับศิษย์ได้อย่างลึกซึ้ง

เมื่อกาลเวลาล่วงเลยมาถึงวันนี้ เรื่องราวสายสัมพันธ์ดังกล่าวกลับปรากฏภาพซ้ำอีกครั้ง ระหว่าง หลวงพ่อจำเนียร กับพระธรรมวชิรพุทธาคม หรือพ่อท่านชัย ศิษย์เอกผู้รับช่วงสานต่อเจตนารมณ์ของหลวงพ่อจำเนียรผู้เป็นอาจารย์ ราวกับเรื่องราวจากอดีต กำลังย้อนกลับมาบอกเล่าตัวเองอีกครั้งในอีกยุคหนึ่ง

การพบกันครั้งสุดท้ายของครูกับศิษย์

ในห้วงเวลาสุดท้ายก่อนที่พ่อท่านคล้ายจะละสังขาร ธาตุขันธ์ของท่านอาพาธและอ่อนแรงลงเป็นอย่างมาก ศิษยานุศิษย์ต่างเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิด และพยายามมิให้ผู้ใดเข้ารบกวน เพื่อให้ท่านได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ แต่แล้วเหตุการณ์หนึ่งก็เกิดขึ้นเมื่อหลวงพ่อจำเนียร เดินทางมาถึง

ทันทีที่พ่อท่านคล้ายรับรู้ถึงการมาของศิษย์ ไม่ว่าจะด้วยกระแสจิต ความผูกพัน หรือสิ่งใดก็ตามที่ศิษย์ผู้ใกล้ชิดต่างเชื่อมั่นร่วมกันนั้น ท่านค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนพยักหน้าเป็นสัญญาณให้เรียกหลวงพ่อจำเนียรเข้ามาใกล้

หลวงพ่อจำเนียรก้มลงกราบแทบเท้าครูบาอาจารย์ด้วยความเคารพรักอย่างสูงสุด มือที่สั่นเทาตามวัยและสังขารของพ่อท่านคล้าย ค่อย ๆ เอื้อมมาสัมผัสลงบนหน้าผากของศิษย์ผู้เป็นที่รัก แล้วมอบถ้อยคำสั้น ๆ หากแต่ลึกซึ้งยิ่งนักว่า

“ไปทำหน้าที่ของท่านให้เสร็จนะ... ถ้ำเสือรอท่านอยู่ พ่อจะอยู่น้อมอนุโมทนาในจิตของท่านเสมอ ไม่ว่าพ่อจะอยู่ที่ไหน จิตเราถึงกันเสมอ”

ถ้อยคำเหล่านั้นอาจเป็นเพียงถ้อยคำไม่กี่ประโยคในสายตาของผู้คนทั่วไป แต่สำหรับศิษย์ผู้รับฟังจากปากของครูในวาระสุดท้าย มันอาจเป็นทั้ง คำอำลา คำอวยพร และคำฝากฝัง ที่หนักแน่นยิ่งกว่าถ้อยคำใด ๆ

และนั่นอาจเป็น “สัญญาแห่งศิษย์–อาจารย์” ที่จะถูกจารึกไว้ในหัวใจไปตลอดชีวิต

จากคำของครู สู่การสร้างตำนานแห่งถ้ำเสือ

หลังจากวันนั้น คำอวยพรและสัจจะวาจาของพ่อท่านคล้ายมิได้เลือนหายไปกับกาลเวลา หากกลับกลายเป็นพลังใจสำคัญที่ผลักดันให้หลวงพ่อจำเนียรมุ่งมั่นทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย

ท่านกลับมาสานงาน ฟื้นฟู และพัฒนาสำนักปฏิบัติธรรมแห่งวัดถ้ำเสือ จังหวัดกระบี่ จนเจริญรุ่งเรือง กลายเป็นสถานที่สำคัญทางพระพุทธศาสนาและวิปัสสนากรรมฐาน เป็นศูนย์รวมศรัทธาของผู้คนทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ

จากคำว่า “ถ้ำเสือรอท่านอยู่”
จึงมิใช่เพียงคำกล่าวในวันหนึ่งของอดีต
แต่กลายเป็นภารกิจที่หลวงพ่อจำเนียรถือปฏิบัติตลอดชีวิต

เพราะสิ่งที่ทำให้ศิษย์คนหนึ่งเดินไปได้ไกล ไม่ใช่เพียงกำลังของตนเอง แต่คือคำพูดของครูที่ยังคงก้องอยู่ในหัวใจ แม้ครูจะมิได้ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วก็ตาม

๕๐ ปีแห่งการสานต่อเจตนารมณ์

กาลเวลาผ่านไปถึง ๕๐ ปี หลังจากพ่อท่านคล้ายวาจาสิทธิ์ได้นิพพานจากโลกนี้ไป หลวงพ่อจำเนียรในช่วงบั้นปลายชีวิตที่มีพรรษาสูงได้เดินทางไปพำนัก ณ กรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เพื่อให้ศิษยานุศิษย์ในนานาประเทศได้มีโอกาสเข้าสักการะและปรนนิบัติดูแลท่าน กระทั่งเกิดการแพร่ระบาดของไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙ ทำให้หลวงพ่อจำเนียรมิได้เดินทางกลับประเทศไทยเป็นเวลายาวนาน

ขณะเดียวกัน วัดถ้ำเสือวิปัสสนายังคงดำเนินงานสืบต่อไป จากยุคของหลวงพ่อจำเนียร สู่ยุคของ พระธรรมวชิรพุทธาคม หรือพ่อท่านชัย ศิษย์เอกสายวิปัสสนาญาณของหลวงพ่อจำเนียร ผู้เข้ามารับช่วงภารกิจในการฟื้นฟู บูรณะ และปฏิสังขรณ์วัดถ้ำเสือวิปัสสนาต่อจากครูบาอาจารย์

เสนาสนะสำคัญต่าง ๆ ได้รับการบำรุงและพัฒนา ทั้งพระอุโบสถ ศาลาการเปรียญ โรงธรรม รวมถึง พระเจดีย์ระฆังใหญ่แห่งวัดถ้ำเสือ ซึ่งเริ่มดำเนินการมาตั้งแต่สมัยหลวงพ่อจำเนียร และมาสำเร็จสมบูรณ์ในยุคของพ่อท่านชัย

นี่จึงมิใช่เพียงการก่อสร้างอาคารหรือศาสนสถานแต่คือการก่อสร้าง “เจตนารมณ์ของครู” ให้ปรากฏเป็นรูปธรรม

พ่อท่านชัยมาดหมายให้การบูรณะวัดถ้ำเสือวิปัสสนาแล้วเสร็จภายในปี พ.ศ. ๒๕๗๐ เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และมีความตั้งใจว่าจะได้เฝ้ารับเสด็จในวาระสำคัญ พร้อมทั้งกราบอาราธนานิมนต์หลวงพ่อจำเนียรนิวัติกลับมายังจังหวัดกระบี่อีกครั้งหลังจากนิราศไปจากแผ่นดินไทยเป็นเวลาเนิ่นนาน

ความหวังของพ่อท่านชัยก็เพื่อให้หลวงพ่อจำเนียร อาจารย์ที่เคารพยิ่งสิ่งใดได้เห็นด้วยตาของท่านเองว่า วัดถ้ำเสือที่อาจารย์เคยมอบหมายให้ดูแล วันนี้ศิษย์ได้ทำหน้าที่จนสำเร็จแล้ว

แต่น่าเสียดายเหลือเกิน...
เพราะความตั้งใจนั้นกำลังจะเดินทางมาถึงปลายทาง แต่ผู้เป็นครูกลับมิได้มีโอกาสเห็นวันนั้น

การรอคอยครั้งสุดท้าย

เดือนสิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๙ หลวงพ่อจำเนียรเข้ารับการรักษาอาการอาพาธ ณ โรงพยาบาลปันไต กรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ในวัยชราภาพ ๙๐ ปี ธาตุขันธ์ของท่านค่อย ๆ เสื่อมลง

จากคำบอกเล่าของศิษยานุศิษย์ที่คอยปรนนิบัติ มีถ้อยคำหนึ่งที่สะเทือนใจอย่างยิ่ง เมื่อหลวงพ่อจำเนียรเอ่ยถึง พ่อท่านชัย และมีความประสงค์อยากพบศิษย์ของท่านอีกสักครั้ง

บางที...นี่อาจเป็นการรอคอยของครู

เช่นเดียวกับที่ครั้งหนึ่ง ศิษย์เคยเดินทางไปกราบครูในวาระสุดท้าย

วันที่ ๑๘ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๙ เวลา ๒๐.๐๒ น. หลวงพ่อจำเนียร สีลเสฏโฐ ละสังขารอย่างสงบ ณ โรงพยาบาลปันไต กรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย

ข่าวการจากไปของท่านนำมาซึ่งความโศกเศร้าแก่ชาวกระบี่ ศิษยานุศิษย์ และผู้เคารพศรัทธาทั่วโลก

ทว่าเรื่องราวของครูกับศิษย์ยังมิได้จบลงเพียงเท่านั้น

การกราบลาครั้งสุดท้าย

รุ่งขึ้น วันที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๙
พระธรรมวชิรพุทธาคม พร้อมคณะ เดินทางไปยังประเทศมาเลเซีย เพื่ออัญเชิญสรีระสังขารของหลวงพ่อจำเนียรกลับสู่วัดถ้ำเสือ จังหวัดกระบี่

ภาพแรกที่สะเทือนหัวใจของศิษยานุศิษย์ คือภาพของพ่อท่านชัยแสดงความเคารพ และอธิษฐานจิตต่อสรีระของครูบาอาจารย์

ไม่มีบทสนทนา
ไม่มีคำกล่าวลา
ไม่มีโอกาสได้สนทนากันอีกแล้ว

มีเพียง “อวัจนภาษา” ที่ถ่ายทอดทุกสิ่งออกมาผ่านการเคารพ ผ่านแววตา ผ่านท่าที และความนิ่งสงบของศิษย์ผู้ยืนอยู่ต่อหน้าครูเป็นครั้งสุดท้าย

ภาพนั้นอาจกล่าวได้ว่าเป็น
“การกราบครั้งสุดท้ายก่อนจากลา”

และเป็นภาพที่ไม่จำเป็นต้องมีคำบรรยายมากมาย เพราะหัวใจของผู้เป็นศิษย์ได้พูดแทนทุกถ้อยคำไปแล้ว

ครูจากไป แต่ภารกิจยังอยู่

การเกิด แก่ เจ็บ และตาย เป็นธรรมดาของสรรพชีวิต

แม้แต่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ทรงหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวงแล้ว ก็ยังทรงแสดงความจริงแห่งการดับขันธ์ปรินิพพาน เพื่อชี้ให้เห็นว่าสสังขารร่างกายของมนุษย์ล้วนไม่เที่ยงแท้และต้องร่วงโรยไปตามธรรมชาติ

การที่หลวงพ่อจำเนียรสิ้นบุญตามกาลแห่งธาตุขันธ์ จึงเป็นสัจธรรมที่ไม่มีใครหลีกหนีได้

สำหรับศิษย์ยานุศิษย์ผู้เป็นปุถุชนย่อมนึกเสียดายและสะเทือนใจ คือ หลวงพ่อมิได้มีโอกาสเห็นวัดถ้ำเสือที่ได้รับการบูรณะจนสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ในวันข้างหน้า

ท่านผู้เคยรับคำฝากฝังจากครู
ท่านผู้เคยกล่าวว่า “ถ้ำเสือรอท่านอยู่”
ท่านผู้ใช้เวลาหลายสิบปีสร้างและพัฒนาถ้ำเสือให้เป็นมรดกทางธรรม
กลับต้องจากไปก่อนวันที่ศิษย์ของท่านจะนำความสำเร็จนั้นกลับไปกราบถวาย

แต่หากมองผ่านสายตาแห่งศรัทธา
สิ่งที่เรียกว่า “การพบกัน” อาจมิได้จำกัดอยู่เพียงการพบกันด้วยร่างกาย

ญาณวิถีแห่งสายบุญ

เหตุการณ์นี้ทำให้ข้าพเจ้า (ผู้เขียน) อดหวนระลึกถึงเรื่องราวในอดีตไม่ได้

เมื่อครั้งหนึ่ง หลวงพ่อจำเนียร เคยเดินทางไปกราบ พ่อท่านคล้ายวาจาสิทธิ์ ในวาระสุดท้ายพ่อท่านคล้ายมอบคำสอนและฝากภารกิจให้ศิษย์

ผ่านไป ๕๕ ปี หลวงพ่อจำเนียรเองก็จากโลกนี้ไป โดยก่อนหน้านั้นได้เอ่ยถึงศิษย์เอกอย่างพ่อท่านชัย และปรารถนาจะพบอีกสักครั้ง

จากครูสู่ศิษย์
จากศิษย์สู่ศิษย์
จากยุคหนึ่งสู่อีกยุคหนึ่ง

เรื่องราวเหล่านี้ทำให้ผู้ศรัทธาอดมิได้ที่จะมองเห็นความสัมพันธ์บางอย่างที่ละเอียดอ่อนเกินกว่าคำพูดธรรมดาจะอธิบาย

หากจะเรียกด้วยภาษาของผู้ปฏิบัติธรรม อาจเรียกว่า “ญาณวิถี”

หากจะเรียกด้วยภาษาของคนธรรมดา อาจเรียกว่า “ความผูกพันที่ลึกซึ้งจนหัวใจยังคงถึงกัน แม้อยู่ห่างไกล”

และหากจะเรียกด้วยภาษาของศิษย์ สิ่งนั้นก็คือ

“สายบุญของครูและศิษย์”

ที่มิได้สิ้นสุดลงพร้อมกับการจากไปของผู้เป็นครู

สองยุค สองรุ่น แต่หัวใจเดียวกัน

พ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์
คือครูผู้ฝากคำสั่งและเจตนารมณ์ไว้แก่หลวงพ่อจำเนียร
หลวงพ่อจำเนียร สีลเสฏโฐ
คือศิษย์ผู้รับคำของครู และกลายมาเป็นครูของศิษย์รุ่นต่อมา
พระธรรมวชิรพุทธาคม หรือพ่อท่านชัย
คือศิษย์ผู้รับมรดกทางธรรมและภารกิจจากหลวงพ่อจำเนียร

สามชีวิต
สามยุค
สองช่วงอายุคน

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เชื่อมโยงทุกคนเข้าหากัน นั่นคือ ความกตัญญูต่อครูบาอาจารย์ และการรักษาคำมั่นที่มีต่อกัน

ครูมิได้ฝากไว้เพียงวัตถุหรือสถานที่ แต่ฝาก “หน้าที่” ไว้ในหัวใจของศิษย์ และศิษย์ที่ดี มิใช่เพียงผู้จดจำคำสอนของครู แต่คือผู้ที่นำคำสอนนั้นไปดำเนินชีวิต และทำภารกิจของครูให้สำเร็จ แม้ในวันที่ครูไม่สามารถยืนมองอยู่ตรงหน้าได้อีกแล้วก็ตาม

เพราะครูที่แท้จริงไม่เคยจากไป

วันนี้ หลวงพ่อจำเนียรจากไปแล้ว แต่คำสอนของท่านยังอยู่ วัดถ้ำเสือยังอยู่ ศิษย์ของท่านยังอยู่ และภารกิจที่ท่านฝากไว้ก็ยังคงเดินหน้าต่อไป

เช่นเดียวกับครั้งหนึ่งที่พ่อท่านคล้ายจากไป แต่หลวงพ่อจำเนียรยังคงทำหน้าที่ต่อจนกลายเป็นประวัติศาสตร์บทสำคัญของวัดถ้ำเสือ วันนี้หลวงพ่อจำเนียรจากไป แต่พ่อท่านชัยยังคงเดินหน้าทำหน้าที่ของศิษย์ต่อไป

จึงอาจกล่าวได้ว่า ครูมิได้จากไปไหน เพราะทุกย่างก้าวของศิษย์ คือร่องรอยของครู
ทุกความสำเร็จของศิษย์ คืออนุสรณ์แห่งครู
และทุกครั้งที่ศิษย์ก้มลงกราบ แม้เบื้องหน้าจะเหลือเพียงสรีระอันไร้ลมหายใจ หัวใจของศิษย์ก็ยังคงกล่าวคำเดิมว่า

“ศิษย์ยังจำคำของครูได้ และศิษย์จะทำหน้าที่ของครูให้เสร็จ”

นี่อาจเป็นความหมายที่งดงามที่สุดของคำว่า
“ครู–ศิษย์”

จากผืนแผ่นดินที่ท่านเคยสร้าง
จากวัดถ้ำเสือที่ท่านเคยบุกเบิก
จากศิษยานุศิษย์ที่ท่านเคยเมตตา
และจากหัวใจของผู้คนอีกมากมายที่ได้รับแสงธรรมจากท่าน

แม้วันนี้ธาตุขันธ์ของหลวงพ่อจะคืนสู่ธรรมชาติ แต่คุณความดี เมตตา คำสอน และผลงานที่ท่านฝากไว้ จะยังคงเป็นดั่งรอยจารึกบนผืนแผ่นดินกระบี่

และเมื่อถึงวันที่วัดถ้ำเสือบูรณะแล้วเสร็จอย่างสมบูรณ์ เมื่อเสียงระฆังดังก้องเหนือผืนแผ่นดิน เมื่อพระเจดีย์ที่ท่านเคยเริ่มสร้างยืนเด่นเป็นสง่า เมื่อผู้คนเดินทางมาสักการะและปฏิบัติธรรม ณ สถานที่แห่งนี้

ขอให้ถือเสียว่า ทุกเสียงระฆัง คือเสียงระลึกถึงครู
ทุกแสงเทียน คือแสงแห่งคำสอน
และทุกความสำเร็จของวัดถ้ำเสือ คือคำตอบจากศิษย์

ขอน้อมแสดงความอาลัยถวายแด่หลวงพ่อจำเนียร สีลเสฏโฐ
พระเถระผู้เป็นที่เคารพศรัทธาของชาวกระบี่และพุทธศาสนิกชนทั้งในและต่างประเทศ

และขอน้อมรำลึกถึงพระคุณของครูบาอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนใต้ทั้งสองยุค

สองพระเถระ สองช่วงกาลเวลา แต่เชื่อมโยงกันด้วยสายธารแห่งธรรมและความกตัญญู
และตราบใดที่ยังมีผู้สืบทอดคำสอน ตราบนั้น ครูย่อมยังคงดำรงอยู่ในหัวใจของศิษย์เสมอ

ด้วยความกตัญญุตาสักการะอย่างสูงสุด

ที่มา
(๑) อนุสรณ์อธิษฐานครบ ๖๐ ปี หลวงพ่อจำเนียร สีลเสฏโฐ
(๒) ครูเอกจิตร กิ่งชุม : บทสัมภาษณ์ชีวประวัติหลวงพ่อจำเนียร สีลเสฏโฐ

บทความโดย นวพล พลคช

20/08/2026

19/08/2026

อันนี้จริง

19/08/2026

กราบถวายอาลัย...
หลวงพ่อจำเนียร สีลเสฏโฐ
18 สิงหาคม 2569 เวลา 15.00น.
ณ ประเทศมาเลเซีย
อายุ 90 ปี 69 พรรษา